Dit is een bijzondere tijd….

Een tijd om stil te staan, want de wereld staat ook een beetje stil.

Een tijd om terug te kijken, wat had er anders gekund wat heb ik goed gedaan.

Een tijd om naar binnen te gaan, niet alleen thuis blijven
maar ook mentaal naar binnen te gaan.

Een tijd om meer te genieten van de kleine dingen.

Een tijd waarin mensen veel angst ervaren.

Een tijd waarbij de tandartspraktijken en mondhygiënisten hun werk niet mogen doen.

Een tijd om op te ruimen, je huis en ook je mentale en
emotionele rommel.

Een tijd om huiswerk te maken met je kind.

Een tijd om vanuit huis te werken.

Een bijzondere tijd waarin we 1,5 meter afstand moeten
houden.

Een tijd waarbij de vellen van mijn handen vallen van het
vele handen wassen.

Een tijd, dat als mijn kind buiten hoest, ik toch angstig om
me heen kijk of niemand het heeft gezien.

Een tijd waarbij mensen elkaar weer groeten als je elkaar
voorbij loopt buiten.

Dit is voor mij vooral een tijd om te reflecteren. Een tijd
om te ontdekken wat ik allemaal al bereikt heb in mijn leven en dankbaar te
zijn voor alles wat ik heb en ook niet heb. Ik heb een prachtige zoon waar ik
zo trots op ben, ik heb sinds kort een kat waar ik ontzettend van geniet, ik
heb een hele fijne partner, fijne vrienden en een fijne familie waar ik
allemaal veel van houd. Tijdens mijn dagelijkse wandelingen geniet ik van de
natuur, van de eenden die kuikentjes hebben en van de blauwe lucht.

Iedere dag sta ik kort even stil waar ik dankbaar voor ben. Meestal
lukt het en soms ook niet. Soms voel ik me minder fit, minder actief en zie ik
vooral dat wat er (nog) niet is. Ik zou nog wel veel meer willen doen met mijn
praktijk, veel meer mensen willen helpen hun angst te overwinnen. Soms kan ik
dan wel gefrustreerd raken en mezelf een schop onder mijn kont geven. Kom op Miriam,
dan moet je wel naar buiten toe.! Mensen moeten wel weten dat je er bent. Hoe willen
ze anders weten dat er iemand is die ze kan helpen? En stiekem moet ik dan
bekennen dat daar nog wel een stukje angst zit. Angst om gezien te worden,
angst om mensen ‘lastig’ te vallen, angst dat mensen mijn aanpak niks vinden,
dat ze me niet geloven, dat ik afgewezen wordt.

Mijn coach zegt dan; “Je komt toch geen rommel brengen” “je
hebt ze toch iets te bieden? “ 

Hmm. Ja klopt zeg ik, “Het is zeker geen rommel en ik heb al
een aantal mensen geholpen”.

“Nou dan”, zegt ze; “hoezo ga je dat dan niet aanbieden?” “Je
onthoudt mensen juist iets als je het niet doet”.

lopt! Ik wilde juist mensen zo laten voelen zoals ik me voel. Zo ontspannen naar de tandarts gaan en 4 vullingen zonder verdoving laten uitvoeren. Ik herinner me nog precies het moment dat ik naar buiten kwam bij de tandarts en zo rete trots op mezelf was. Ik wilde het uitschreeuwen, heb meteen een filmpje opgenomen omdat ik voelde dat dit zo’n overwinning was. Dus ja ook ik heb angsten en mijn coach helpt mij daar weer mee om daar over heen te stappen en toch weer die eerste stap te nemen.

En ondertussen heb ik al een aantal mensen geholpen om weer naar de tandarts te gaan en zij zijn ontzettend dankbaar dat ze die stap hebben genomen. Lees hun reacties maar.

Soms is die eerste stap een belangrijke. Bij deze heb ik dat gedaan, mijn angst onder ogen gezien en geuit dat ik het spannend vind om openlijk mijn diensten aan te bieden. Ik doe het! En ik blijf volhouden totdat ik mijn doel bereikt heb.

Dat kan ook een begin voor jou zijn. Veel mensen ervaren al na een gratis gesprek met mij veel opluchting. Eindelijk heb ik het uitgesproken zeggen ze. Of ze zeggen dat ze zich eindelijk gehoord voelen want niemand begrijpt ze.

Ik nodig je dan ook uit om gebruik te maken van een geheel vrijblijvend gesprek over jouw angst.

Ik ben heel benieuwd hoe jij deze tijd ervaart?